کامبیز نویدی

رسانه ما، تریبون شما /کامبیز نویدی

راه‌اندازی یک رسانه جدید در میان انبوه رسانه‌های مکتوب و الکترونیک موجود در استان چه فایده‌ای دارد؟

این روزها کدام خبر است که در کمتر از دقیقه‌ای منتشر نشود و کدام حادثه است که از چشم سایت‌ها و کانال‌های خبری دور مانده باشد یا بماند؟ در این روزگار عجیب لشکرکشی‌های رسانه‌ای که به جز معدودی انگشت شمار، هر کس سر در آغوش صاحب قدرتی دارد و به خواست این و آن جنگ نیابتی برپا می کند، چه سخنی برای گفتن باقی مانده است؟ تایپیست فلان روزنامه و رپرتاژگیر بهمان مطبوعه خود را خبرنگار می‌نامند و قلم به گرفتن مشاوره از فلان سازمان و وعده‌ی استخدام در فلان نهاد می‌فروشند و حتی بدتر از آن، به این و آن می‌تازند و حمله می‌کنند تا لقمه نانی برایشان فراهم شود تا لب فرو بندند و اگر نان به اندکی چربی آغشته شود سازشان را از مخالف به موافق کوک کنند و مدح و ثنا بنویسند. و البته که حتما تقصیر ندارند در این وانفسای بیکاری و بی پولی و طمع ورزی برخی اصحاب مرید پرور و”خودمراد خوانده”.

  کدام سخن حق تاکنون ناگفته مانده است؟ کدام نصیحت شنیده شده است؟ کدام مسئول نه از سر ترس، که به وسوسه آموختن و یا لااقل “شنیدن” به رسانه‌ای رجوع کرده است؟ مفاهیمی همچون “توسعه” فقط لقلقه زبان‌ها شده و کسی بطور جدی به آن نمی‌اندیشد. اسناد بالا دستی  در تصمیم سازی‌ها فراموش می‌شوند و اسناد توسعه و تفصیلی و راهبردی در قفسه‌ها خاک می‌خورند. روزمره‌گی مشغول بلعیدن همه چیز شده است. پس چه حاجت به نوشتن؟

راه‌اندازی یک رسانه جدید در میان انبوه رسانه های مکتوب و الکترونیک موجود در استان چه فایده‌ای دارد؟ 

  سرانه مطالعه آنقدر ناچیز است که بازگو کردنش فقط عرق شرم بر پیشانی می‌نشاند. مردم گرفتار امور روزانه‌اند و جز اخبار زرد را برنمی‌تابند. یا به دنبال اخبار ازدواج و طلاق سلبریتی‌ها هستند یا اسیر افشاگری‌های خاله زنکی انواع “رادیو‌‌های نوظهور در فضای مجازی”. کالاهای فرهنگی یا خریده نمی‌شوند و یا بصورت قاچاق و کپی و افست خریداری می شوند. بهانه البته گرانی و غم نان است که آن هنگام هم که نبود تاثیری در فروش کتاب و مجله و فیلم نداشت.

 پس چرا دامون خبر که دوست دارم به اختصار “دامون” بخوانمش متولد شده است؟

  به چند دلیل ساده: ما برای خودمان می‌نویسیم. خودمان یعنی همان افراد معدودی که هنوز دل در گروی خواندن و اندیشیدن دارند. کسانی که در پیچ و خم مشکلات روزمره، هنوز بهترین تفریحشان کتاب و مجله و هنر و فرهنگ است. به توسعه‌ی همه جانبه. کسانی که دست‌شان کوتاه، اما فکرشان بلند است. 

  ما برای آیندگان  می‌نویسیم، تا نگویند عصر ما عصر یخبندان بوده و زبان نداشته‌ایم. می‌نویسیم که نگویند همه “لال” بودند، که بگویند اگر هم کاری صورت نگرفت، دلیل‌اش نبود”گوش شنوا”بود.

  ما از کسانی که شوربختانه به علل مختلف تریبون در اختیار ندارند تا حرف‌های خود را بازگو کنند، از کسانی که جنس حرفهایشان باج گیرانه نیست، می‌نویسیم. افرادی که برای لقمه نان نمی‌نویسند. از”سلبریتی‌ها” و ” شاخ‌های اینستاگرام” و “حواریون اهل شورا و …” نیستند.

  ما می‌نویسیم برای اهل اندیشه. از اصولگرایان و اصلاح‌طلبان و سایرین، برای اصولگرایان و اصلاح‌طلبان و مردم. هرکه مشی ما را می پسندد به دوستی وهم نشینی وهم اندیشی دعوت می کنیم.دامون رسانه “ما” نیست. تریبون “شما” است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *